به نام خدا
گهگداری سر به آسمان بلند می کنیم و خدا را در پس ستارگان و کهکشانها جستجو می کنیم چشم هایمان را کور، دل هایمان را سیاه و به دنبال خدا می گردیم ،و هر شب به هنگام خواب یا به هنگام بی کسی سیری در عظمت آسمان ها می کنیم، به دنبال خدایی که در دلها یمان حبسش کردیم.
آری خدایان دلهایمان را هر روزه به پای چوبه های دار میبریم و باز به دنبال خدا میگردیم،سئوال میکنیم چگونه اینجاییم؟ و جوابی جزء خداوند اینگونه خواسته بود .آری خود را از سیر به درگاه خداوند بی نیازکرده ایم، می دانی چرا ؟چون او را فراموش کرده ایم و هر ثانیه او را در کوچه پس کوچه های دلمان تنها می گذاریم و به هنگام تنهایی در کوچه های دلملان به دنبال اوگم می شویم.
ای انسان ها می بینید چگونه در نقش اشرف مخلوقات ظاهر شده ایم ولی دست به دست هم بر تخت ابلیس زمانه نشسته ایم، نگاهی به خود انداز و نظاره کن خدایت را چگونه گم کرده ای!
نوشتم تا شاید اندکی رهایی یابم از کرده هایم گفتم تا بدانید خدایمان هنوز هست و نیاز به رهها یی دلهایمان دارد به شستن چشم هایمان به سینه های چاک خورده از شرممان و درود به تو ای بنده خداوند که روحی تازه بخشیده به نگارش انسان خداوند.
به امید رستگاری .....
یا حق.
